تأليف: اتين ژيلسون، ترجمه: شهرام پازوكى، ۱۴۶ + ۵ ص، ۱۳۷۴، (ناياب).

موضوع این کتاب مفهوم خدا در تاریخ غرب است. ژیلسون ابتدا این مفهوم را در فلسفه یونان و پس از آن در مسیحیت واکاوی کرده است . پس از اینها ، ژیلسون به معنای خدا در فلسفه جدید از دکارت تا دکارتیان و به شرح مذهب معتقدین غیر دینی خداد پرداخته است . فصلی از کتاب به نظر مترجم بسیار عمیق و حائز اهمیت است، فصل پایانی کتاب درباره سلطه تفکر علمی در دوره مهاصر و انحصار معرفت به علوم تجربی است.
مترجم در مقدمه خود بر کتاب ، به عدم تسلط کافی ژیلسون به زبان انگلیسی و در نتیجه تکلف آمیز بودن متن کتاب اشاره کرده و می افزاید "کوشیده ام از تلخی با قند پارسی بکاهم". این کتاب اولین بار در سال ۱۳۷۴ چاپ شد. در چاپ جدید یک بار دیگر مورد بازبینی و مقابله با متن اصلی قرار گرفت.
نمایه کتاب ، کمکی است به پژوهشگران تا به آسانی با اشخاص و کتب و مقالات و مفاهیمی که در این کتاب ذکرشان رفته است، آشنا گردند.